не всички могат и някой не сме
Днес имах намерение да подам документи за магистратура в Русенски университет. Само че не го направих. Ето какво измислили хорицата за да не може да им се измъкне някой ако кандидатства там. Още при кандидатстването ти прибират дипломата и забележете хич не им пука за редовно или за задочно обучение кандидатстваш – и това само и само да не земеш да отидеш да кандидатстваш и на друго място. Голямото пазене да не те изгубят като бройка. Ами помислете бре хорица – човека ако е задочно може би ще му трябва дипломата му – нали трябва да ходи да си търси работа че да ви плаща не малките такси.
Незнам защо си мислех, че РУ-то ще е по културно от ВИНС-а дето направо ми прибраха семестриалната такса… голяма грешка. Всичките са едни и същи.
И за капак на всичко да измърморя че ми се строши МР3 плейъра – голяма гадост – сега ще трябва да седя на тихо докато измисля какъв да е следващия, че да не ми се строши година след като съм го купила. Е той всъщност още си свири само дето буксите (и двете) за включване на слушалките са толкова разбити, че нищо не се чува. Чудя се ако го разглобя после дали ще става за нещо…
блогове, блогове, блогове. един повече или по-малко, какво ли значение. ако все пак успея да достигна до поне един човек, да се докосна до нечии емоции, тогава защо пък не още един блог.
Leave a reply